Przejdź do treści
✺ Odkrywaj języki. Poznawaj świat.Twój przewodnik po językach obcych
Język Japoński

Słownictwo japońskie dla początkujących: sprytne grupowanie wyrazów zamiast wkuwania list

Słownictwo japońskie dla początkujących: sprytne grupowanie wyrazów zamiast wkuwania list
5/5 - (1 vote)

Punkt wyjścia: jaki efekt chcesz uzyskać za 30 dni?

Brief pytań użytkownika (co decyduje o planie)

  • Jak uczyć się słownictwa japońskiego bez wkuwania list na pamięć?
  • Jakie grupowania słów działają naprawdę w rozmowie, a nie tylko w zeszycie?
  • Jakie minimum słówek potrzebuję na start, żeby przeprowadzić proste rozmowy?
  • W jakiej kolejności to robić: kana, słówka, kolokacje, zdania?
  • Jak sprawdzić, czy to, czego się uczę, łączy się poprawnie z partykułami i licznikami?
  • Jakich błędów unikać: fałszywi przyjaciele, rejestr grzeczności, pary przechodnie/nieprzechodnie?
  • Jak zorganizować sesję 30–60–90 minut, która przynosi widoczne efekty?

Jeśli szukasz metody, która zamienia chaos słówek w używalne „klocki” językowe, celem jest zbudowanie małych, gęstych tematycznie pakietów słownictwa. Każdy pakiet to: rdzeń (2–4 kluczowe czasowniki lub rzeczowniki), kolokacje (połączenia z partykułami i licznikami), typowe przymiotniki i gotowe zdania. Minimum: po 30 dniach umiesz opisać 6–8 codziennych scen (sklep, pociąg, restauracja, dom, zdrowie), używając 70–120 słów w związkach, a nie w izolacji.

Dlaczego „sprytne grupowanie” działa, a listy nie?

Reguła obciążenia roboczego: mniej slotów pamięci, więcej połączeń

Wkuwanie list wymaga utrzymywania dziesiątek niepowiązanych elementów w pamięci roboczej. Grupa tematyczna zmniejsza ten koszt: łączy słowa w sieć. Przykład: zamiast 10 osobnych słów o jedzeniu, zbuduj sieć wokół czasowników „jeść” 食べる (taberu), „pić” 飲む (nomu) i rzeczowników „ryż” ご飯 (gohan), „woda” 水 (mizu). Dodaj kolokacje: ご飯を食べる, 水を飲む, うちで食べる (jeść w domu). Każde nowe słowo „doczepia się” do istniejących połączeń.

Zasada kontekstu i przewidywalności

Słowa zapamiętasz szybciej, jeśli pojawiają się w przewidywalnych wzorcach. W japońskim to zwykle: rzeczownik + partykuła + czasownik, przymiotnik + rzeczownik, liczebnik + licznik. Przykład: 三つ買います (kupię trzy sztuki) – tu „trzy” nie żyje samo; łączy się z licznikiem つ i czasownikiem 買う (kau). Buduj takie wzorce od początku.

Przenoszalność między scenami

Pakiet „kupić + licznik + miejsce + dla kogo” działa w sklepie, kiosku i aptece. Jeśli nauczysz się: [Xを][liczba+licznik][ください/買います] oraz [場所で], masz szkielet na wiele sytuacji. Wniosek: im bardziej ogólny szablon (z wymiennymi elementami), tym większy zwrot z nauki.

Jeśli brakuje kontekstu i łączników (partykuł, liczników, typowych przymiotników), słownictwo się „rozsypuje”. Jeśli budujesz pakiety, każdy element ma gniazdo użycia i przewidywalny partner.

Procedura krok po kroku: jak budować pakiet słownictwa

Krok 1: Wybierz mikrocel komunikacyjny

Definicja mikrocelu: 2–3 zdania, które chcesz powiedzieć w danej scenie. Przykład (sklep): „Poproszę dwie bułki. Czy macie mleko? Płacę kartą.” Mikrocel ogranicza zakres i ułatwia priorytety.

  • Punkt kontrolny: masz listę 3 zdań na konkretną scenę.
  • Sygnał ostrzegawczy: chcesz „nauczyć się wszystkiego z jedzenia” – za szeroko.

Krok 2: Wybierz rdzeń (2–4 słowa nośne)

W sklepie: 買う (kau – kupować), ください (kudasai – poproszę), ありますか (arimasu ka – czy jest), カード (kaado – karta). Rdzeń to dźwignia – otwiera wiele kombinacji.

  • Punkt kontrolny: każde słowo rdzenia ma połączenie z partykułą (を, で, に, も) i przykładowe zdanie.
  • Minimum: 2 czasowniki + 1 zwrot uprzejmości + 1 rzeczownik praktyczny.

Krok 3: Dodaj kolokacje i liczniki

Przykłady:

パンを二つください (Poproszę dwie bułki).

牛乳はありますか (Czy jest mleko?).

ここで食べます (Zjem tutaj).

カードで払います (Zapłacę kartą).

Dla „dwóch” użyj つ (ogólny licznik) lub 本/枚/個 – w zależności od kształtu. Nie zgaduj; dla każdego rzeczownika dodaj jego typowy licznik.

Krok 4: Poszerz o przeciwieństwa i bliskoznaczne

買う (kupić) ↔ 売る (sprzedawać), 高い (drogi) ↔ 安い (tani), あります ↔ ありません (jest ↔ nie ma). Antonymy i negacja zwiększają zakres wypowiedzi bez nauki zupełnie nowych pojęć.

Krok 5: Przestawiaj klocki w gotowych szablonach

Szablon 1: [Xを][liczebnik+licznik][ください/買います] → りんごを三個ください.

Szablon 2: [Xは][ありますか/ありません] → バターはありますか.

Szablon 3: [場所で][支払い動詞] → ここで払います.

Jeśli zdanie działa z co najmniej trzema różnymi rzeczownikami, szablon jest „uniwersalny”.

Krok 6: Zapakuj w karty „rodzinne” (SRS)

Zamiast pojedynczego słowa, karta zawiera: rdzeń + 2 kolokacje + 1 przeciwieństwo + licznik. Przykład karty: 買う → Xを買う/オンラインで買う/売る/三つ買う. Jedna karta trenuje całą rodzinę użyć.

Krok 7: Test używalności (1 minuta)

Użyj timera i powiedz na głos 3 zdania z nowego pakietu. Jeśli zawahasz się przy partykułach lub licznikach, pakiet nie jest „gotowy do rozmowy” – wróć do Krok 3.

Trzynaście sposobów sprytnego grupowania słownictwa (z przykładami)

1) Rdzeń + produkty słowotwórcze (-する, -的, -さ)

  • 便利 (benri – wygodny) → 便利さ (wygoda), 便利に (wygodnie).
  • 安全 (anzen – bezpieczny) → 安全に (bezpiecznie), 危険 (kiken – niebezpieczeństwo) jako para.
  • 勉強 (benkyou – nauka) → 勉強する (uczyć się) → 勉強中 (w trakcie nauki).
  • 可能 (kanou – możliwy) → 可能性 (możliwość), 不可能 (niemożliwy).

Punkt kontrolny: przy każdym rzeczowniku na -する sprawdź, czy istnieje czasownik -する i przysłówek na -に. Minimum: 2 formy na pakiet.

2) Pary przechodnie/nieprzechodnie (otwiera się vs otwieram)

PrzechodniNieprzechodniPrzykład
開ける (akeru) otwierać開く (aku) otwiera sięドアを開ける / ドアが開く
上げる (ageru) podnosić上がる (agaru) rosnąć温度を上げる / 温度が上がる
始める (hajimeru) zaczynać始まる (hajimaru) zaczyna się授業を始める / 授業が始まる
消す (kesu) gasić消える (kieru) gaśnie電気を消す / 電気が消える

Sygnał ostrzegawczy: mylenie partykuł を/が. Ćwicz w parach – nigdy osobno.

3) Rodziny kanji (pola semantyczne jednego znaku)

  • 電 (elektryczność): 電気 (prąd), 電車 (pociąg), 電話 (telefon), 電子 (elektronika).
  • 手 (ręka/czynność): 手紙 (list), 手伝う (pomagać), 上手 (zręczny), 下手 (niezręczny).
  • 心 (serce/uczucie): 心配 (martwić się), 安心 (ulga), 感心 (podziw), 心地よい (przyjemny).

Punkt kontrolny: ucz rodziny po 3–5 wyrazów, ale tylko z jednym nowym znakiem na raz. Za duża rodzina – spadek retencji.

4) Kolokacje „rzeczownik + partykuła + czasownik”

  • 日本語を勉強する (uczyć się japońskiego), 日本で働く (pracować w Japonii).
  • メールを送る (wysłać mail), 写真を撮る (zrobić zdjęcie) – rzeczownik + を + czasownik.
  • 友だちに会う (spotkać się z przyjacielem), 日本語で書く (pisać po japońsku) – kluczowe role に/で.
  • コーヒーに砂糖を入れる (dodać cukier do kawy) – dwa dopełnienia z różnymi partykułami.
  • 会社に行く/会社で働く (iść do firmy / pracować w firmie) – rozróżnienie celu i miejsca akcji.
  • 駅で待つ/駅に着く (czekać na stacji / dotrzeć na stację) – naturalne pary minimalne.
  • 家から駅まで歩く (iść pieszo z domu do stacji) – trajektoria から/まで.

Punkt kontrolny: w każdej kolokacji zaznacz partykułę i sprawdź, czy zmiana partykuły zmienia sens. Minimum: 2 przykłady na を, 2 na に, 2 na で w danej scenie. Sygnał ostrzegawczy: kalkowanie „w” → に/で na chybił‑trafił; jeśli czynność dzieje się w miejscu – zwykle で, jeśli to cel/dotyczy istnienia – zwykle に.

5) Zestawy z licznikami (ilość bez zgadywania)

  • 本 (długie, cylindryczne): いっぽん・にほん・さんぼん → ペンを三本ください.
  • 枚 (płaskie): きっぷを二枚ください (poproszę dwa bilety), 紙を一枚ください (jedna kartka).
  • 個 (małe przedmioty/sztuki): りんごを三個ください (trzy jabłka), 卵を六個ください (sześć jajek).
  • 人 (osoby): 一人 (hitori), 二人 (futari), 三人 (sannin) → 予約は二人です (rezerwacja dla dwóch osób).
  • 匹 (małe zwierzęta): 犬が二匹います (są dwa psy), 猫を一匹飼っています (trzymam jednego kota).
  • 台 (maszyny/pojazdy): 車を一台買いました (kupiłem jedno auto), パソコンが二台あります (mam dwa komputery).
  • 冊 (tomy/książki): 本を二冊借りました (wypożyczyłem dwie książki).
  • 杯 (napoje w naczyniach): コーヒーを二杯ください (dwie filiżanki kawy).
  • 回 (razy/wystąpienia): 一回聞いても分かりません (nawet raz słuchając, nie rozumiem), もう一回お願いします (proszę jeszcze raz).
  • つ (licznik ogólny dla początkujących): 二つください / 三つ買います – używaj, gdy nie znasz dedykowanego licznika.

Punkt kontrolny: dla każdego rzeczownika w Twoim pakiecie – przypisz konkretny licznik i ułóż po 2 zdania: z prośbą (〜ください) i z deklaracją (〜買います/あります). Minimum: 5 liczników, które faktycznie występują w Twoich scenach.

Sygnał ostrzegawczy: mieszanie licznika ogólnego つ z dedykowanym, gdy go już znasz (np. książki → 冊, nie つ). Jeśli wahałbyś się dłużej niż 2 sekundy przy wyborze licznika – wróć do listy minimalnych rzeczowników i dopisz licznik na karcie SRS.

Jeśli potrzebujesz szybko złożyć zamówienie, najpierw użyj つ, a dopiero później doszlifuj liczniki branżowe; jeśli rozmawiasz w sklepie specjalistycznym (apteka, księgarnia), priorytetowo naucz właściwego licznika zawczasu.

6) Rejestr i uprzejmość (to samo znaczenie, różny ton)

  • ください / お願いします – パンを二つください / 予約をお願いします.
  • 〜てもいいですか (pozwolenie) / 〜てください (prośba) – 写真を撮ってもいいですか / ここに書いてください.
  • 〜ませんか (miękka propozycja) – 一緒に行きませんか.
  • 失礼します / 失礼いたします – wejście/wyjście z biura, telefon.
  • です・ます vs forma prosta – konsystencja w obrębie jednej sceny.

Punkt kontrolny: dla każdego „czynnego” czasownika w pakiecie – przygotuj parę: prośba (〜てください) i pytanie o pozwolenie (〜てもいいですか). Minimum: 3 pary na scenę.

Sygnał ostrzegawczy: mieszanie stylów (forma prosta + です/ます) w jednym zdaniu. Jeśli nie jesteś pewien – trzymaj 100% です/ます w kontaktach z nieznajomymi.

Jeśli celem jest obsługa w sklepie/urzędzie – podbij uprzejmość; jeśli ćwiczysz monolog do notatek – dopuszczalna forma prosta, ale nie mieszaj rejestrów.

7) Pakiety czasu i częstotliwości (kiedy i jak często?)

  • Ramka: 〜から〜まで (od–do) – 9時から5時まで働きます.
  • Punkt w czasie: 〜に / 〜ごろ – 6時に起きます / 7時ごろ着きます.
  • Relacja: 〜前/〜後/〜中 – 勉強の前に / 仕事の後で / 会議中に.
  • Częstość: 毎日, 毎週, ときどき, たまに, いつも – 毎日日本語を勉強します.
  • Liczby czasu: 時・分・秒 – 30分待ちます, 2時間かかります.

Punkt kontrolny: w każdej scenie ustaw jedno zdanie z punktem czasu (〜に), jedno z zakresem (〜から〜まで) i jedno z częstotliwością. Minimum: 3 różne konstrukcje czasu na scenę.

Sygnał ostrzegawczy: pomijanie に przy dokładnym czasie (6時に), nadmiar ごろ przy precyzyjnych planach. Jeśli druga strona dopytuje „いつ?” – doprecyzuj 〜に lub 〜から〜まで.

Jeśli planujesz spotkania – priorytet 〜に/〜から〜まで; jeśli luźne plany – możesz użyć ごろ/ときどき.

Słownictwo japońskie dla początkujących: sprytne grupowanie wyrazów zamiast wkuwania list
Źródło: Pexels | Autor: Tara Winstead

8) Miejsce, kierunek i pozycja (spójne partykuły przestrzenne)

  • Cel vs miejsce akcji: 学校に行く / 学校で勉強する.
  • Start i meta: 家から駅まで歩く.
  • Wnętrze/pozycja: 箱の中にあります / 机の上に置きます.
  • Wejście/wyjście: 部屋に入る / 部屋を出る.

Punkt kontrolny: do każdego rzeczownika miejsca zrób parę: [に + czasownik ruchu] i [で + czynność]. Minimum: 3 pary na pakiet.

Sygnał ostrzegawczy: używanie へ zamiast に przy przybyciu (駅へ着く × → 駅に着く). へ jest do kierunku, nie do punktu docelowego zdarzenia.

Jeśli zdanie odpowiada na „gdzie dzieje się czynność?” – użyj で; jeśli na „dokąd/ gdzie jest?” – użyj に.

9) Przymiotniki i ich rodziny (i- vs na- plus negacja i stopniowanie)

  • i-przymiotniki: 速い → 速く (przysłówek) → 速くない (negacja) → とても速い (wzmacniacz).
  • na-przymiotniki: 便利な → 便利に (przysłówek) → 便利ではない (negacja) → まあまあ便利.
  • Ocena i wrażenie: 〜そう (wygląda na) – 美味しそう, 難しそう.
  • Nadmierność: 〜すぎる – 高すぎる, 食べすぎる.

10) Ramy zdaniowe (szablony z miejscami na słowa)

Potrzebujesz gotowych formuł, w które tylko podmieniasz rzeczowniki i czasowniki. Zacznij od kilku nośnych ramek i rotuj słowa z Twoich scen.

  • [XはYが好き/分かる/必要だ] – obiekt po が: 日本語が好きです / コーヒーが必要です / 仕組みが分かりません.
  • [場所でV / 場所にある・いる] – miejsce akcji vs istnienie: 図書館で勉強します / 図書館に学生がいます.
  • [Nをください / Nをお願いします] – zamówienia: 水をください / 領収書をお願いします.
  • [AをBにする / AをBに入れる] – zmiana lub umieszczenie: サイズをMにします / コーヒーに砂糖を入れます.
  • [〜たい/〜たくない] – intencja: 写真を撮りたいです / 今は行きたくないです.
  • [Vてから / Vた後で] – kolejność: 食べてから勉強します / 仕事の後で買い物します.

Punkt kontrolny: na każdą ramę przygotuj min. 3 podmiany słów z Twojego pakietu (np. rzeczy w portfelu, miejsca w mieście). Zaznacz partykuły kolorem lub pogrubieniem i nie usuwaj ich z karty SRS.

Sygnał ostrzegawczy: w ramie z 好き/分かる pojawia się automatycznie が, nie を. Jeśli łapiesz się na mówieniu 日本語を好き – wróć do tej jednej ramy i przećwicz 10 szybkich podmian.

Jeśli potrzebujesz szybko mówić – priorytet dla ください/お願いします i 〜たい; jeśli piszesz notatki – dodaj Vてから/Vた後で, bo ułatwiają porządek czynności.

11) Pary mylące (brzmi podobnie, działa inaczej)

  • いる (istnieć: istoty żywe) / ある (istnieć: rzeczy) – 子どもがいます / 机があります.
  • あげる / くれる / もらう – kierunek darowania:

    友だちに本をあげます (ja → komuś) / 友だちが本をくれます (ktoś → mnie) / 友だちに本をもらいます (ja ← od kogoś).
  • 帰る (wracać) / 変える・替える・換える (zmieniać) – 8時に家に帰る / 予定を変える / 電池を替える / 外貨に換える.
  • かかる (trwać/kosztować) / かける (wieszać/nalewać/zakładać) – 2時間かかる / 壁に絵をかける / ソースをかける / 眼鏡をかける.
  • 入る (wchodzić) / 入れる (wkładać) – 部屋に入る / かばんに本を入れる.
  • 時間 (czas trwania) / 時 (godzina) – 2時間勉強します / 2時に始めます.
  • と (lista pełna) / や・とか (lista niepełna) – りんごとバナナを買う / りんごやバナナを買う / りんごとかバナナとか.

Punkt kontrolny: do każdej pary ułóż po 2 zdania minimalnie się różniące (zamień tylko czasownik lub partykułę). Głośno porównaj sens.

Sygnał ostrzegawczy: używanie を przy 好き/分かる lub mieszanie いる/ある. Jeśli mylisz „godzinę” z „czasem trwania” – dopisz na karcie sygnał: 時=punkt, 時間=ile trwa.

Jeśli głównie mówisz o zakupach – ćwicz と vs や; jeśli planujesz i raportujesz – dopracuj 時 vs 時間 i かかる.

12) Sceny priorytetowe: budowa pakietu w 5 krokach

  1. Zdefiniuj cel sceny (jedno zdanie): „zamówić kawę i zapłacić gotówką”.
  2. Wypisz minimum: 8 rzeczowników, 5 czasowników, 3 przymiotniki, liczniki i kluczowe partykuły.

    Przykład (kawiarnia): コーヒー, ミルク, 砂糖, サイズ, カップ, テイクアウト, お会計, 現金 / 注文する, 選ぶ, ください, 払う, 要る / 大きい, 熱い, 早い / 杯 / を, に, で.
  3. Dobierz 3 ramy zdaniowe z sekcji 10 i wypełnij słowami (min. 9 gotowych zdań).
  4. Dodaj 2–3 kolokacje krytyczne z partykułami (np. 〜に入れる, 〜で払う, 〜をください) i 1 licznik (杯).
  5. Stwórz szybki scenariusz mówiony (30–40 sekund): zamówienie → doprecyzowanie → płatność.

Mini-scenariusz (kawiarnia, skrót): コーヒーを一杯ください。ホットでお願いします。砂糖を少なめにしてください。ここで飲みます。現金で払います。

Punkt kontrolny: masz min. 9 zdań, jedno z ください, jedno z 〜で (narzędzie/sposób), jedno z licznikiem. Każde zdanie zawiera podświetloną partykułę.

Sygnał ostrzegawczy: brak licznika w scenie, w której coś zamawiasz; nadużycie „これ/それ” bez rzeczowników – utrudnia rozumienie. Jeśli w Twoim szkicu są 3× これください – zamień 2 razy na konkretny rzeczownik + licznik.

Jeśli sceny robisz do pracy/urzędu – podbij rejestr (ます/です, お願いします); jeśli do kolegów – możesz skracać (forma prosta), ale trzymaj spójność w całej scenie.

13) Mikro‑SRS: karty, które wzmacniają grupowanie

  • Jedno nowe na kartę: nowy czasownik albo nowa partykuła w znanej ramie – nigdy dwa nowe naraz.
  • Format karty: przód = rama z luką na JEDEN nowy element; tył = pełne zdanie + jasne podkreślenie partykuł + krótka para minimalna.

    Przykład (nowy czasownik „借りる”):

    Front: 図書館で本を[  ]。

    Back: 図書館で本を借ります。/ 図書館で本を読みます。
  • Nie chowaj partykuł w luce. Cloze rób na rzeczownik/czasownik/przymiotnik. Partykuły mają być widoczne i pogrubione.
  • Tagowanie obowiązkowe: [scena], [rama], [partyk:に], [licznik:杯], [para:いる/ある]. Ułatwia filtrowanie i rotację pakietów.
  • Jedna karta audio na każdą ramę: native lub TTS, max 3–5 s. Odsłuch przed odpowiedzią, powtórz na głos po sprawdzeniu.
  • Siostrzane karty zamienione rolami: pytanie → odpowiedź i odpowiedź → pytanie (np. 水をください ↔ 何をお持ちしますか).
  • Para‑kontrola: twórz karty „przełącznik” dla 3 krytycznych rozróżnień w scenie (に/で, いる/ある, と/や). Jedna różnica na kartę.
  • Rotacja pakietu: ta sama rama przez 3 dni z innymi słowami (図書館でV → 会社でV → 家でV). Ugruntowujesz wzorzec, nie słówko.
  • Stos dzienny: 20–30 powtórek + 5 nowych kart. Stosunek 80/20 utrzymuje płynność i minimalizuje zapominanie.
  • Reguła „pętli mówionej”: po każdej mikro‑sesji (≤10 min) 20–40 s monologu z użyciem NOWYCH kart. Bez tego karta nie przechodzi do „użytecznego”.
  • Kaligrafia kontrolna: co piąta karta to karta pisana (krótki zapis ręczny w zeszycie lub na tabletcie) – tylko dla kanji, które realnie widzisz w scenie.
  • „Zakop bliźniaki”: nie pokazuj jednego dnia dwóch niemal identycznych kart (np. 駅に行く/会社に行く). Zostaw 24 h odstępu.
  • Karta licznikowa = wzorzec plus 3 liczby: [コーヒーを]一杯/二杯/三杯ください. Nie ucz 12 form na raz.

Punkt kontrolny: na 10 kart masz: min. 2 z audio, 3 w tej samej ramie z różnymi słowami, 1 parę‑kontrolę (np. に/で), 1 kartę licznikową, 2 karty z przymiotnikiem (i-/na-). Partykuły są widoczne i pogrubione.

Sygnał ostrzegawczy: karty „gołe słówka”, brak sceny/ramy; dwa nowe elementy naraz w jednej luce; brak par minimalnych na rewersie. Jeśli poprawiasz „na czuja” – dołóż audio i porównanie dwóch zdań na tylną stronę.

  1. Procedura 3 kart w 5 minut: wybierz 1 ramę → podstaw 3 różne rzeczowniki/czasowniki → dodaj 1 parę‑kontrolę do ostatniej karty → nagraj krótki audio‑prompt.
  2. Minimum wdrożenia: 15 kart na scenę (3 ramy × 5 podmian) w ciągu 3 dni.

Jeśli gubisz partykuły – nie rób cloze na partykułach i wzmocnij pary‑kontrole; jeśli nudzisz się powtórkami – rotuj sceny tagami i skracaj karty do 5‑sekundowych mikro‑reakcji.

14) Sesja 10‑minutowa: tryb wykonania krok po kroku

  1. 0:00–0:30 – ustaw filtr: tylko tag [scena bieżąca] + [rama dnia]. Cel: skupienie, brak skakania po wątkach.
  2. 0:30–5:00 – powtórki na głos: pełne zdania, bez czytania tyłu dopóki nie odpowiesz. Kryterium: płynnie ≤3 s/zdanie.
  3. 5:00–7:30 – 5 nowych kart (jedno nowe na kartę). Po każdej od razu jedno zdanie alternatywne ustnie (inna podmiana).
  4. 7:30–9:00 – monolog sceniczny (30–40 s): minimum 1 licznik, 1 zdanie z 〜で (narzędzie), 1 prośba 〜てください/〜てもいいですか.
  5. 9:00–10:00 – audyt: zaznacz karty trudne tagiem [risk]; dopisz parę minimalną na rewersie; ewentualnie „zakop bliźniaki”.

Punkt kontrolny: w monologu padła nazwa sceny, 3 różne ramy i 2 partykuły kontrastowe (np. に vs で). Zero mieszania rejestru w obrębie sceny.

Sygnał ostrzegawczy: czytanie w myślach zamiast na głos; nowe karty dodawane bez par minimalnych; monolog bez liczników. Jeśli przekraczasz 10 min – obetnij nowe karty do 3 sztuk.