Dla początkujących adeptów języka francuskiego często duży problem stanowi opanowanie rodzajników. Ten niespotykany w języku polskim element gramatyczny, jest specyficznym rodzajem przedimka. Wyznacza on określoność lub nieokreśloność rzeczownika a do tego definiuje jego rodzaj gramatyczny. Definicja ta może wydać się dość skomplikowana, zwłaszcza że w języku polskim rodzajniki nie występują i nie są nigdy tłumaczone. Mówiąc w prosty sposób, rodzajniki w języku francuskim to nieodłączny towarzysz rzeczowników, który wyznacza ich rodzaj (męski lub żeński).

To jednak nie wszystko. W języku francuskim wyróżniamy bowiem dwa typy rodzajników: określony i nieokreślony. W tym miejscu dla wielu uczniów, nawet tych bardziej zaawansowanych pojawiają się schody. Często nie wiemy której z tych form użyć w zdaniu. Czy książka tym razem to un livre, czy le livre, a lampa to une lampe czy może la lampe?

Nie istnieje jedna prosta reguła, którą moglibyśmy zastosować przy odpowiednim wyborze rodzajnika, gdyż jest to kwestia dość złożona i zależna od wielu czynników. Ku pociesze amatorów języka francuskiego istnieje kilka pomocnych zasad, którymi można się posiłkować, budując zdania.

Rodzajniki określone

Rodzajników określonych, czyli: le, la, les używa się przede wszystkim, kiedy mówimy o rzeczach niepowtarzalnych i jedynych w swoim rodzaju. Przykład: la Tour Eiffel (wieża Eiffla), La Soleil (Słońce) oraz przed miejscami geograficznymi: la Pologne (Polska), les Alpes(Alpy), le mont Saint-Michel.

Używamy również rodzajnika określonego, gdy odwołujemy się do rzeczy już nam znanej lub określonej, np. stanem posiadania. Przykład: le chien de mon ami (pies mojego przyjaciela), la fille qui habite là bas (Dziewczyna, która tam mieszka). Podobnie użyjemy tegoż rodzajnika w funkcji wskazującej: Passe-moi le téléphone (podaj mi telefon [ten konkretny]), Le film est ennuyeux (Ten film jest nudny). Kiedy mówimy o rzeczach ogólnych, traktowanych jako całość, również powinniśmy użyć rodzajnika określonego. Np. J’adore les animaux (kocham zwierzęta = kocham wszystkie zwierzęta ogólnie). Również, gdy rodzajnik ma znaczenie „każdy, każda”, przyjmuje formę określoną. Je vais au resto le samedi (chodzę do restauracji w każdą sobotę). 

Rodzajniki nieokreślone

Kiedy wiemy już, jak i kiedy używać rodzajników określonych, warto przyjrzeć się tym nieokreślonym, czyli un, une, des. Jak sama nazwa wskazuje odnoszą się one do rzeczy wcześniej nie zdefiniowanych, które pojawiają się w kontekście po raz pierwszy. Na przykład, mówiąc un chat, des fleurs, mamy na myśli jakiegoś kota i jakieś kwiaty, nie konkretne, albo jakieś z wielu innych. Idąc dalej tym tropem, rodzajnik nieokreślony pojawi się, gdy mówimy o rzeczownikach występujących pojedynczo: Il prend une pomme.(Bierze jedno jabłko). Gdy obok rzeczownika stoi przymiotnik również powinniśmy użyć w zdaniu rodzajnika nieokreślonego.  Il a une belle maison (on ma piękny dom), czy Vous lisez un livre allemand. (czytacie niemiecką książkę).

Rodzajniki w języku francuskim – Jak to wszystko ogarnąć?

Z początku nauka rodzajników francuskich i ich poprawne użycie wydaje się być zadaniem karkołomnym i prawie niewykonalnym. Ale z biegiem czasu i listą przepracowanych przykładów użycie rodzajników staje się bardziej automatyczne i intuicyjne. Najłatwiej nauczyć się ich w praktyce. A więc, rozmawiając z native speakerami, oglądając filmy w oryginale, słuchając francuskich podcastów lub czytając książki i artykuły. Nawet jeśli nie czujecie się pewni w używaniu rodzajników, nie musicie się tym przejmować. Każdy rodzimy użytkownik francuskiego zrozumie was, nawet jeśli źle użyjecie rodzajnika. Nie bójcie się i rozmawiajcie, jeśli tylko trafi się taka okazja. To najlepsza lekcja języka!

Zapraszamy na pozostałe artykuły z języka francuskiego, które znajdziesz na naszej stronie tutaj.